Psychoterapia

Zrozumieć to, co było. Zmienić to, co jest. Budować to, co będzie.

Psychoterapia jest procesem poznawania i rozumienia siebie, swoich emocji, potrzeb, relacji oraz sposobów reagowania, które kształtowały się przez całe życie. Czasami przychodzimy na terapię z konkretnym problemem, czasami z poczuciem, że coś w naszym życiu nie działa, choć trudno jeszcze powiedzieć, co dokładnie.

Może chodzić o lęk, depresję, traumę, kryzys, trudną relację, poczucie pustki, przeciążenie, problemy z jedzeniem, powtarzające się konflikty albo zachowania, których nie potrafimy zmienić mimo wielu prób. Powodem rozpoczęcia terapii może być również potrzeba lepszego poznania siebie i świadomego kierowania własnym życiem.

Psychoterapia pozwala przyjrzeć się nie tylko temu, co się dzieje, lecz również temu, dlaczego właśnie w taki sposób przeżywasz siebie, innych ludzi i świat.

Jak wygląda psychoterapia?

Psychoterapia odbywa się poprzez regularne spotkania i rozmowę w bezpiecznej, poufnej relacji terapeutycznej. Nie jest jednak zwykłą rozmową ani udzielaniem porad.

Wspólnie przyglądamy się Twojej aktualnej sytuacji, emocjom, myślom, relacjom, doświadczeniom oraz powtarzającym się sposobom reagowania. Z czasem zaczynają być widoczne związki pomiędzy tym, czego doświadczasz obecnie, a wcześniejszymi doświadczeniami i sposobami, które kiedyś pomagały Ci radzić sobie z rzeczywistością.

Nie każda terapia wymaga intensywnego wracania do dzieciństwa. Historia jest ważna wtedy, gdy pomaga zrozumieć teraźniejszość.

Pracuję integratywnie, dlatego sposób prowadzenia terapii dostosowuję do konkretnej osoby, jej trudności, historii, możliwości i celów.

Jak przebiega proces?

Pierwsze spotkania służą poznaniu i diagnozie problemu. Rozmawiamy o tym, co skłoniło Cię do zgłoszenia się, jak obecne trudności wpływają na Twoje życie, czego potrzebujesz i czego oczekujesz od terapii. Pytam również o ważne doświadczenia, relacje i historię życia. To czas na sprawdzenie, czy czujesz się w tej relacji wystarczająco bezpiecznie, aby rozpocząć wspólną pracę.

Kolejnym etapem jest wspólne rozumienie problemu. Zaczynamy dostrzegać mechanizmy, schematy, konflikty wewnętrzne, sposoby radzenia sobie z emocjami oraz wzorce pojawiające się w relacjach. Czasami człowiek odkrywa wtedy, że zachowanie, które dzisiaj powoduje cierpienie, kiedyś pełniło ważną funkcję ochronną.

Następnie rozpoczyna się właściwa praca terapeutyczna. Może obejmować pracę z emocjami, przekonaniami, doświadczeniami traumatycznymi, relacjami, granicami, poczuciem własnej wartości czy sposobami reagowania na stres. W terapii pojawia się przestrzeń zarówno na zrozumienie przeszłości, jak i eksperymentowanie z nowymi sposobami funkcjonowania w teraźniejszości.

Zmiana stopniowo przenosi się poza gabinet. Nowe rozumienie siebie zaczyna wpływać na codzienne decyzje, relacje, sposób stawiania granic, reagowania na emocje oraz dbania o własne potrzeby. Celem nie jest stworzenie życia bez trudnych emocji. Chodzi o większą zdolność ich rozumienia, regulowania i przeżywania bez utraty kontaktu ze sobą.

Ostatnim etapem jest zakończenie terapii. Zakończenie również stanowi część procesu. Wspólnie przyglądamy się zmianom, osiągniętym celom, obszarom wymagającym dalszej troski oraz temu, jak samodzielnie korzystać z tego, co zostało wypracowane.

Co dzieje się podczas sesji?

Nie istnieje jeden scenariusz spotkania. Czasami rozmawiamy o wydarzeniu z ostatniego tygodnia. Innym razem o relacji, wspomnieniu, emocji, śnie, konflikcie albo sytuacji, która pozornie wydaje się nieważna, ale uruchamia bardzo silną reakcję.

Terapeuta słucha również tego, jak opowiadasz o swoich doświadczeniach, jakie emocje pojawiają się podczas rozmowy, czego unikasz, co powtarza się w różnych relacjach oraz jakie znaczenie nadajesz wydarzeniom.

Nie musisz wiedzieć, od czego zacząć. Nie musisz też przygotowywać tematów na każdą sesję.

Możesz przyjść i powiedzieć: „Nie wiem, o czym dzisiaj rozmawiać”.

To również może być początkiem ważnej pracy.

Dla kogo jest psychoterapia?

Psychoterapia może być pomocna osobom doświadczającym między innymi depresji i obniżonego nastroju, lęku, przewlekłego stresu, kryzysów życiowych, trudności adaptacyjnych, OCD, konsekwencji doświadczeń traumatycznych i PTSD, problemów w relacjach, trudności z poczuciem własnej wartości, regulacją emocji, stawianiem granic czy relacją z jedzeniem i własnym ciałem.

Można jednak rozpocząć terapię również bez rozpoznanego zaburzenia psychicznego. Czasami wystarczającym powodem jest poczucie utknięcia, powtarzanie podobnych historii w kolejnych relacjach albo potrzeba głębszego zrozumienia siebie.

Jak długo trwa psychoterapia?

Nie ma jednego czasu odpowiedniego dla wszystkich. Zależy on od rodzaju trudności, ich historii, celów terapii oraz indywidualnych potrzeb pacjenta.

Sesje odbywają się zazwyczaj regularnie, najczęściej raz w tygodniu. Regularność pomaga budować ciągłość procesu oraz bezpieczną relację terapeutyczną.

Postępy i cele terapii mogą być wspólnie omawiane i weryfikowane w trakcie pracy.

Relacja, w której można być sobą

Jednym z najważniejszych elementów psychoterapii jest relacja pomiędzy pacjentem a terapeutą.

Możesz mówić o złości, wstydzie, lęku, zazdrości, poczuciu winy, seksualności, stracie, potrzebach, których trudno było wcześniej wypowiedzieć, oraz o myślach, które wydają się sprzeczne czy niezrozumiałe.

Możesz również powiedzieć terapeucie, że coś w terapii Cię zdenerwowało, zabolało albo że się z czymś nie zgadzasz. Takie momenty także mogą stać się ważną częścią procesu.

Psychoterapia nie polega na ocenianiu, kim powinieneś być. Pomaga lepiej rozumieć, kim jesteś, skąd pochodzą Twoje sposoby funkcjonowania i co chcesz zrobić z nimi dalej.

Nie musisz znać odpowiedzi, żeby rozpocząć.

Czasami pierwszym krokiem jest po prostu decyzja, że chcesz zacząć zadawać sobie właściwe pytania.

Umów pierwszą konsultację